Within Emptiness

there are times that I think about hurting myself, probably when I'm more depressed than anxious. when I do that, I'm actually glamorizing self-harm. I think about how beautiful the scars will be, and how freeing it would feel when the blood begins to pour. then I feel ashamed and guilty, don't be glamorizing self-harm you bitch! what is it about cutting that feels so... good? there's actually some science behind it: When it comes to sensing physical and emotional pain, our brains use the same two areas: the anterior insula, a small patch of neural real estate that’s part of the cerebral cortex behind each ear, and the anterior cingulate cortex, a hook-shaped piece of brain tissue towards the front of the brain. These are the areas in the brain that process pain, regardless of whether we’ve felt the sting of rejection or the sting of a bee. Pain relievers also act on these two areas, regardless of whether someone is experiencing emotional or physical pain. A 2010 study ...

Naked, I stand in front of the mirror, I try to look at my stomach that is not flat anymore and my breasts that are the biggest they've ever been, my neck that is reddish because of something I'm not sure of, I look at the new stretch marks I've gained, through getting fat. None of my fucking pants fit anymore and in this moment, I feel that's okay.  I like my upper body, I've always had. I like my skinny shoulders and my tall and pale neck.  There is something empowering about being naked. Like I don't have to cover up my secrets anymore, I can look at myself and feel that I am human, I am a sexual being, and my skin does a perfect job of covering my flesh and bones. For so long I have been ashamed of being human, I have thought that my worth was chained to my niceness or perfectness, I have thought that I alone, have to be held at a higher standard in order to deserve being happy. It's been so hard being nice to myself. Believing that I matter, just becaus...

It's cool that you have a place to chill and forget about everything that stresses you out, but the thing is I don't have such a place. I thought you were my safe place and you were, for a while. I'm not sure what changed. Once you were my happy place But now that it's clear that I'm not yours, I don't feel safe anymore. I don't even feel happy anymore. I just am, I merely exist and all I want is to live the reality of my life, which by the way, is that I am utterly alone. I thought you were what I always wanted, and I don't know what changed, but I want more, I want to stop feeling alone, stop worrying about pissing you off and for once, think about my self. I'm so sick and tired of merely existing to please others. I'm just so tired. I can feel my life leaking out of my skin, I feel worthless and stupid. All I want to be is alone, in a bath that's filled with fog, I want to be in a state of ignorance I feel ugly, fat and useless, I think I...

پیش نوشت: امکان داره که پس از خوندن نوشته تایتل مطلب به نظرتون گمراه‌کننده بیاد اون شب خواب دیدم که قرارداد امسال خونه م تموم شده و مجبور شدم به خونه مادرپدرم برگردم و با اونا زندگی کنم. خواب وحشتناک و غیر منطقی نبود ولی خیلی آزارم داد و تا مدت‌ها بهش فکر کردم. فکر می‌کنم وقتی برای مدت طولانی در تروما زندگی می‌کنی بهش کاملاً باور پیدا می‌کنی. تو خواب هم نمی‌بینی که این داستان تموم بشه و بتونی بدون کمترین مواجهه با تروما و یا بدون اون زندگی کنی. انقدر امیدت بارها ناامید و رشته رشته شده که یاد گرفتی که امید چیز خطرناکیه و بهتره بدون اون زندگی کنی. گاهی خلا وحشت رو احساس میکنی و عدم وجودشو غیرعادی می‌دونی. نمی‌تونی خوشحال باشی چون که یادگرفتی لیاقت خوشحال بودن نداری. یاد گرفتی امیدی که قراره به بدترین وجه ناامید بشه از اول شکل نگیره بهتره.  از وقتی که جدا شدم حقیقتاً وضعیتم بهتر شده. مادرم عوض هرروز، هفته‌ای یک یا دوبار مشکلات و ناراحتیا و افسردگی‌هاشو روم بالا میاره و روزهای کمتری در ماه کسی سرم داد میزنه و با هوار و نفرت از خواب پا میشم. اختیار زندگیم خیلی بیشتر دست خودمه و ب...

Unemployment sucks, especially if you had something to do and woke up nearly every day for your daily job. if you had a daily routine and a monthly income that kept a roof above your head and fed you or your family. It is almost maddening to suddenly lose your job, your income, and your daily routine. Here's a little list I made that keeps me sane and almost (I want to say happy? but God I'm not happy!) relaxed. (yup! that's the right word) 1. Do not sleep 'till 11 in the morning!  Wake up as you would've woken up if you had a job. When you find a job (notice that I said "when" not "if") it's gonna be hard to wake up early again and go about your day. 2. Keep a daily routine like I said, wake up early, maybe do some stretching, eat breakfast and do something. whether it's sending out resumes or cleaning the house or whatever. keep busy, eat lunch at a proper hour and sleep early. 3. Write down tasks for every day and cross the...

گاهی وقت‌ها حتی امنیت و عشق هم کافی نیست. حتی دانستن اینکه حسی که الان داری موقتی‌ست و به هورمون‌هایت ربط دارد کافی نیست. سعی می‌کنی بپذیری که قرص‌های ضد افسردگی کمی آدم را چاق می‍کنند و اینکه ترازو عدد ۵۷ را نشان دهد باعث نمی‌شود آدم کمتری باشی. سعی می‌کنی که عادت کنی که گاهی تنبلی، در هیچ کاری عالی نیستی ؤ اینکه نصف شلوارهایت پایت نمی‌روند عادیست. سعی می‌کنی قبول کنی که اشکالی ندارد کنار مردم آکواردی و ناخن می‌جوی و موهایت خوب واینمیسند یا لباس‌های ست نمی‌پوشی و کفش هایت همیشه تمیز نیست. سعی می‌کنی باور کنی که چهره و هیکلت تنها چیزهای ارزشمندت نیستن و اگر چاق هم بشوی هنوز کافی هستی. سعی می‌کنی باور کنی که کافی هستی. سعی می‌کنی باور کنی که به خودت اطمینان داری و خودت را دوست داری و کافی هستی

آیا آدمیزاد همیشه می‌فهمد کی دارد خل می‌شود؟   کامو فکر می‌کرد که سوال مهم این است که «آیا باید یک لیوان قهوه بخورم یا خودم را بکشم؟» اما به نظر من سوال اصلی این است که چگونه مطمئن باشم که دیوانه نشده‌ام. شاید در زمان کامو آدم‌ها به یکدیگر نمی‌گفتند که دیوانه شدی یا خیلی حساس شدی یا مشکل از توست. اما بحران اگزیستانسیال من بیشتر این است که آیا واقعاً من دیوانه م و همه مشکل‌ها را به وجود می‌آورم یا دیگران هم مشکلی دارند. من هیچوقت به احساسات خودم اعتمادی نداشتم. در یک سال اخیر اتفاقاتی افتاد که حتی اطمینانم کمتر شد. فکر می‌کنم که همیشه در آستانۀ غرق‌شدن در دیوانگی هستم و باید لنگری به جایی بیندازم که خودم را نجات دهم. که مطمئن شوم من مشکلی ندارم. و لنگرهارا به جای خودم به دیگران می‌اندازم. آن‌ها هم همیشه جوابی نمی‌دهند که انتظارش را دارم و همۀ این‌ها باعث می‌شود که حس کنم نفس کم آوردم و چند لیتر آب شور خورده ام. بخشی از این احساس غرق‌شدگی این است که من حق ندارم ناراحت شوم. یا دیگران را ناراحت کنم. اگر ناراحت شوم پایم را از گلیمم بیرون گذاشتم و دیگران دیگر دوستم ندارند. عجیب اس...